Nad wzgórzem zachodziło słońce. Cudowny dzień. Dina znalazła się na skraju lasu. Z daleka zobaczyła pojedyncze drzewa a pomiędzy nimi połyskujący na niebie krzyż.
– Jak to możliwe? – pomyślała. Dopiero później dostrzegła kościelną wieżę. Wjechała na parking i zostawiła samochód parę metrów od kościoła.
Kościół Matki Bożej Niezawodnej Nadziei. Inny niż wszystkie. Podeszła do drzwi wejściowych i pociągnęła za klamkę. Zamknięte. Usiadła na schodach i zamknęła oczy.
– Chcę chociaż przez chwilę o niczym nie myśleć. Okazało się to niewykonalne. Dina w przypływie złości uklękła. Przez szybę z daleka widziała figurę Jezusa.
– Boże! Okrutniku! Gdzie byłeś w tamten dzień? No gdzie byłeś? – Dina szybko się zreflektowała, emocje opadły – Znów zaczynam, to bez sensu – Nagle przypomniała sobie, że przed chwilą przechodziła obok słów wyrytych na drewnianej desce – „Przechodniu, pozdrów mnie. To ja pierwszy cię umiłowałem, to Ja Jestem Zbawicielem świata”.
– Nie, nie. Nie chce mi się tu być – Dina chciała już wsiąść do samochodu i odjechać. Poczuła jednak, że nie ma w sobie wystarczającej siły by wstać. Nagrzane kamienie oddawały ciepło… Nagle obudziły ją dobiegające całkiem blisko głosy. Nieopodal siebie zobaczyła dwóch mężczyzn. Jedna twarz wydała się jej dziwnie znajoma. To ojciec Jan Góra.