Gabinet Psychologiczny i Mediacji

Mam na imię Maria. Na wstępie chcę się usprawiedliwić dlaczego mam taką ogromną potrzebę by podzielić się z innymi moją największą tragedią, do której sama dopuściłam. Głównym impulsem był dla mnie film “Nieplanowane”, na który udałam się z moim mężem. Poczułam się odpowiedzialna, aby móc przestrzec inne matki, w których już poczęło się dziecko a mimo to chcą podjąć taką decyzję. Piętno mojej decyzji zostało mi na całe życie i nie rozumiem kobiet, które twierdzą i opowiadają ze spokojem, że jest to nic takiego, że one mają do tego prawo.

Przeżyłam 67 lat i nie spodziewałam się, że w tym wieku będę bardzo szczęśliwa i będę miała tyle radości  w sobie, którą to radością będę chciała podzielić się z innymi, aby powiedzieć, że dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych, że to co my psujemy ON naprawia.

Jestem szczęśliwą, kochającą i kochaną żoną, matką piątki dzieci i babcią siódemki wnucząt. Każdy z nas szuka miłości czyli akceptacji, bo jedną z form miłości jest akceptacja i ja myślę, że najważniejszą. Jeżeli mamy kochać bliźniego jak siebie samego, to nasuwa się pytanie jak ja kocham siebie, czy akceptuję to wszystko co dotyczy mojej osoby, razem z moją nieudolnością, grzesznością, moimi wadami tym jak widzę siebie i jak spostrzegają mnie inni.

Urodziłam się w rodzinie katolickiej, zostałam ochrzczona, przystąpiłam do I Komunii Świętej, zostałam bierzmowana, za co dziękuję moim rodzicom, że tego dopilnowali, bo zdaję sobie sprawę, że poprzez sakramenty święte uczestniczyłam w modlitwach Kościoła, pomimo, że czasami jeszcze do końca nie miałam właściwej świadomości. Czasami słyszałam słowa, których do końca nie rozumiałam np. “Dom kościołem być nie może”. Nigdy nie usłyszałam na swój temat słów, które by mówiły, że jestem wartościowa w oczach Bożych. Układałam więc sobie życie wg wzoru “Chcę dodrze czynić”. ale okazało się, że dla samej siebie. Nie patrzyłam na to, ze innym przez to wyrządzałam krzywdę. Równocześnie w tym czasie żyłam w ciągłym stresie i miewałam lęki, że sobie nie poradzę w życiu.

Jako młoda dziewczyna szukałam miłości ale oczywiście po swojemu bo nie rozumiałam co to jest miłość. Osadzałam ją tylko w ramach seksualności. Kiedy miałam 21 lat, zaszłam w ciążę i wzięłam ślub / cywilny i kościelny / z ojcem tego dziecka. Okazało się, że był alkoholikiem, czyli osobą chorą. Żyłam w przekonaniu, że ” ja go zmienię”. Przez prawie 3 lata przeżyłam koszmar. Wreszcie wzięłam z nim rozwód cywilny.

Otrząsnęłam się i dalej szukałam miłości. Zaszłam w ciążę z żonatym mężczyzną, który mi wiele naobiecywał. Z początku chciałam urodzić to dziecko ale widząc swoją bezradność i presję otoczenia “co inni powiedzą”, poszłam na aborcję by się uwolnić od tego całego stresu, który stał się nie do wytrzymania. Później zrozumiałam, że wydarzyło się coś bardzo złego. na początku udawałam, że nic się nie stało ale moje serce krwawiło. Przecież wiedziałam, że nie powinnam a jednak nie pozwoliłam się urodzić mojemu dziecku. Teraz mam świadomość, że w tamtej chwili upadłam bardzo, bardzo nisko. Sięgnęłam samego dna. Żałowałam i miałam świadomość, wychowując pierwszego syna, że sama sobie nie dam rady. Przyszła mi myśl żeby to komuś powiedzieć.

Aborcji dokonałam na początku października 1981 roku a 13 października w parafii odbywała się uroczystość matki Bożej Fatimskiej. Poszłam tam. Ludzie wokół mnie modlili się, śpiewali, było ciemno, widziałam tylko światło świec. Płakałam i wołałam w sercu  “Dlaczego nie mam nikogo, na kim mogłabym się oprzeć?”  w niedługim czasie poznałam Adama, obecnego męża, którego podarował mi sam Bóg. Dopiero po latach zrozumiałam czym jest Miłość Miłosierna. Po ludzku myśląc, kto z nas umiałby wybaczyć od razu krzywdę, jaką wyrządziłam swojemu dziecku? Zawołałam do Boga a On zaczął zmieniać moje życie. Nie sosował wobec mnie przemocy. Jest to proces, który trwa już wiele lat. Jeszcze przez lata żyłam według własnej woli, w cudzołóstwie. Urodziłam troje dzieci.

Po latach 1992 roku, mąż zwrócił sie  do proboszcza z prośbą o pomoc. Ksiądz zaproponował, abyśmy dla dobra dzieci spróbowali żyć bez współżycia. podpisaliśmy oświadczenie, że będziemy żyć w “w białym małżeństwie”. Wstąpiliśmy do wspólnoty, która bardzo nam pomogła wytrwać w tym postanowieniu.

Dziś wiem, że Jezus – Syn Boży jest moim przyjacielem, który mnie rozumie. Tylko On mógł sprawić, że przeszłe życie mnie nie przygniata.

Po prawie 20 latach, pod natchnieniem Ducha Świętego zaczęłam się starać o orzeczenie nieważności poprzedniego małżeństwa i otrzymałam go w 2014 roku. Sakrament Małżeństwa bardzo nas umocnił, dodał sił w zmaganiu z przeciwnościami. Tak Bóg przypieczętował to co zapowiedział, że to On jest Panem przyszłości i chwały nie odda innemu. W obecnej chwili mam świadomość, że niektóre fakty, które się wydarzają, są konsekwencją mojego życia bo wcześniej żyłam jakby Boga nie było. Jestem wdzięczna Jezusowi, że zostawił nam sakramenty, a szczególnie sakrament pokuty, dzięki któremu podnoszę się z upadku i mogę żyć dalej.

Długo wypierałam świadomość mojego grzechu aborcji. tyle lat minęło i dopiero w ostatnim czasie doświadczyłam, że nie umiem otworzyć się na jakiekolwiek działanie by czynić dobro dla innych.Wierzę, że moje świadectwo to krok w tym kierunku. Chociaż dawno wyspowiadałam się z tego grzechu to do dziś niosę ciężar odpowiedzialności za ten czyn. Jestem świadoma tego, że nigdy nie cofnę czasu i brzemię tego czynu trwa we mnie. Obecnie jednak czuję, że moje dziecko, któremu dałam imię SERAFIN wstawia się za mną, za naszą rodziną bo on jest męczennikiem ochrzczonym we własnej krwi.

Pragnę aby całym sercem wybaczyć samej sobie ale widzę, że nie jest to takie łatwe, jest to proces. Każdy nasz grzech dotyka nie tylko nas samych ale cały Kościół czyli wszystkich, którzy do niego należą. Pan Bóg dał mi wielką łaskę, że podzieliłam się tą trudną sprawą z moimi najbliższymi. Najpierw z mężem, który o tym się dowiedział na początku naszej znajomości a później z dziećmi. Uważam, że to Duch Święty wybrał odpowiedni czas. Prosiłam ich o wybaczenie. Dziś wiem, że mam wsparcie w najbliższych i Panu Bogu dziękuję za łask, że mnie zrozumieli.

Niech Bóg będzie błogosławiony w swojej wielkiej mądrości! Niech chroni nas przed zabłądzeniem w drodze do Niego!

Mam dzieci kochane, chciałam mieć ich czworo,
lecz Tyś ich rozmnożył, że jest ich pięcioro.
O mój Serafinie, brakuje mi Ciebie,
jednak Tobie lepiej blisko Boga w niebie.

Moje serce tęskni,
moje serce kocha,
moje serce czeka na spotkanie.

Bardzo pragnę prosić o wybaczenie każdego członka Kościoła.
Niech Bóg będzie uwielbiony!