A może to tylko sen? Może to nie dzieje się naprawdę?
Wypierdalać! – krzyczą na ulicach. Kim oni są? To Polacy? Ci sami, którzy krzyczą i domagają się tolerancji ? Dlaczego mnie nie akceptują? Wiecie, ja chcę aby chore dzieci umierały naturalną śmiercią. Mają do niej prawo!!
Wypierdalać! – słowo tłumaczone ostatnio na wszystkie języki świata….
W tym tłumie są osoby, które znam. Widzę niektóre matki, które poznałam w klinice pediatrii. To one, tak mi się wydawało, dawały świadectwo jak kochać dzieci chore i cierpiące. Zazdrościłam im tego.
Już Wam nie wierzę!!! Ukrywałyście swoje prawdziwe uczucia. Teraz namawiacie inne kobiety by robiły to czego Wam nie wolno było! Namawiacie by zabijały!!!
Nie chcę już o was pamiętać! Nie chcę Was nigdy spotkać! Chcę zapomnieć Wasze twarze!
Kto jeszcze jest w tym tłumie?
To dzieci moich dobrych znajomych! Ochrzczone, „wychowane”’, „szczęśliwe”. Nie chcą mieć obok siebie człowieka, któremu mniej udało się w życiu, które pojawiło się inne, chore i potrzebujące miłości! Chcą też żyć bez Boga! Wolno Wam. Ale dla mnie Bóg jest wszystkim co mam. To moja Miłość, moja Nadzieja, moje Życie, moje Wszystko!!!
Kto jeszcze jest w tym tłumie??
Zabolały mnie uczucia, pędzą jak dzikie konie, dwa kroki przed moim rozumem i pragną by Was ktoś przeklął, by ktoś sprawił, że też będziecie chorzy, niepełnosprawni, nieszczęśliwi, że zdychać będziecie w boleściach… . Nie róbcie mi tego bo boję się tych myśli!!!
Już kiedyś ktoś mnie tak oszukał, oczarował, że tak trzeba żyć by nie cierpieć. Nie powiedział jednak jak wygląda miłość. Za późno… zrozumiałam.
To moje myśli, bardzo przemyślane… . Nie akceptujesz tego co czuje? Tak, do Ciebie piszę! Powiem krótko, posłużę się Twoim językiem. Wypierdalaj z mojego profilu!!! Przepraszam. Niestety znasz tylko taki język więc mam uzasadnione obawy, że możesz nie zrozumieć gdy napiszę coś kulturalnego.
Wszystkich innych przepraszam i ciepło pozdrawiam.
/ zasłyszane, prawdziwe /